seniorentheaterwerkplaats (1)

  • Als kind zit ik op de eerste rij. Mijn vader is een verwoed amateurtoneelspeler en regisseur. Ik snap waarschijnlijk niet veel van de voorstelling, maar ik vind het prachtig. Zelf zet ik op de lagere school de eerste schreden op het toneel en even later als lid van de operetteclub van de speeltuinvereniging. Daar krijg ik de spreekrollen, want helaas zing ik vals. De hoofddwerg Grumpy in Sneeuwwitje en de koningin in Repelsteeltje. Heel klassiek allemaal.

    Op de middelbare school doe ik mee in de toneelclub, soms onder regie van een leraar en soms met een 'echte' regisseur, meestal een acteur die iets wil bijverdienen. In mijn studententijd vertalen we moderne toneelstukken die later klassiek blijken te worden en spelen die voor een zaal studenten in avondkleding die puur zitten te wachten tot het bal begint.

    Als ik oud ben ga ik weer iets aan toneel doen, fantaseer ik af en toe in de tijd die verloopt tussen studie en AOW. Ik geef me een paar keer op voor een senioren-theatercursus die niet doorgaat bij gebrek aan deelnemers. Het zit er niet meer in, denk ik. Tot begin van dit jaar, als een vriendin iets vertelt over Theaterwerkplaats Ouwe Rotten. Wat een rotnaam, vind ik, kunnen ze niets beters verzinnen. Ik ben tenslotte geen ouwe rot maar een geëmigreerde Amsterdammer.

    Er is een nieuwe groep gestart in Ommoord en daar kunnen ze nog deelnemers gebruiken. Ommoord, nou ja, voor mij niet naast de deur maar met de metro kom je tenslotte overal. Bovendien heb ik daar jaren geleden ook nog gewoond, dus wel enigszins bekend terrein. Lang verhaal kort: ik ga er gewoon naar toe en ik zie wel.

    Inmiddels hebben we twee daverende voorstellingen achter de rug, met elke keer zo'n honderd man publiek. Een theatergroep van allemaal boven-de-zestigers, twee mannen en zeven vrouwen. Een enthousiaste regisseuse– zelf nog geen senior –  en een ervaren tekstschrijfster, die het toneelstuk maakt vanuit de levenservaringen van de acteurs (wij dus). Mensen met totaal verschillende  achtergrond, die je nooit bij elkaar zou zoeken maar die allemaal 'iets met toneel' willen.

    Eerlijk gezegd moet ik er wel aan wennen. Het instuderen van een bestaand toneelstuk met een plot, met een spanningsboog en met vaste rollen is niet aan de orde. Ons toneelstuk groeit uit tot een soort ouderwetse revue met losse scènes waarin ieder verschillende rollen vervult. Mijn geheugen is niet volmaakt en ik merk dat ik veel meer moeite heb dan vroeger met het uit mijn hoofd leren van teksten en het onthouden wanneer ik aan de beurt ben. Af en toe dus de nodige twijfels of ik er wel mee door zal gaan.

    Die beslissing heb ik nog niet genomen, maar ik neig naar 'ja'. Ook al kost het me wekelijks meer dan een halve dag (heen en weer reizen meegerekend) en nog een halve dag voor mijn energie weer op peil is. Want ja, intussen ben ik wel oud geworden.

    Lees meer...